Mag jouw kind boos zijn? Mag jij boos zijn?

Als moeder verwachten we van onszelf dat we rustig blijven. Dat we een voorbeeld zijn voor onze kinderen. Maar velen van ons zijn opgevoed met de overtuiging dat je niet boos mag zijn. En helemaal meisjes niet. Die horen lief te zijn. En kinderen horen te luisteren. Dat was hoe het vroeger ging. En steeds meer komt er ruimte voor het uiten van je gevoelens. Maar dat betekent niet dat nu er meer ruimte voor komt, dat dat dan ook maar makkelijk gedaan is. In dit blog vertel ik je over emoties die onder water geduwd worden.

Als je vanaf kinds af aan al volgens een bepaalde overtuiging leeft, is je brein er helemaal op bedraad om dat ook te blijven doen. Zelfs als dat niet persé de manier is waarop jij het  gelukkigst bent. Het maakt jouw brein echt niet uit of je gelukkig bent, zolang je het maar overleeft.

Maar emoties willen gevoeld worden. Dat geldt voor je kind en dat geldt net zo goed voor jou als moeder. Door middel van het stoplicht oefen je met je kind om aan te geven hoe het zich voelt en help je je kind manieren te bedenken om zich fijner te voelen en beter voor zichzelf te zorgen.

Maar dan nog, zullen er momenten zijn en blijven waarop dit even minder goed lukt. En waarop de boze buien van je kind misschien voor een periode weer wat heviger worden. En dan is het natuurlijk fijn als jij je kind kunt opvangen en hierin kunt helpen. En dat vraagt soms flink veel veerkracht van jou als moeder.

Moeders denken niet zelden ‘Ik moet dit kunnen. Ik heb er voor gekozen om moeder te worden. Het is mijn kind. Adem in adem uit en doorgaan.’ Hun kind helpen ze om te gaan met hun boosheid. Maar hoe zit het eigenlijk met jouw boosheid? Mag die er zijn? Mag jij eens flink boos worden? Of heel hard huilen omdat je je verdrietig voelt? Of moet jij je altijd beheersen?

Je kunt emoties vergelijken met een bal die onder water geduwd wordt. Dat hou je wel even vol. Maar op een gegeven moment gaat die bal hoe dan ook boven water komen. En vaak met een enorme kracht. En dat is met emoties ook net zo. We kunnen we heel lang onder water duwen, maar ze gaan hoe dan ook boven komen. En als dat dan gebeurt, is dat vaak niet op een fijne manier.

Afgelopen weekend betrapte ik mezelf op het onder water duwen van boosheid en frustratie. En borrelde al een paar dagen iets. Ik merkte dat ik somberder was, sneller geïrriteerd. Ik wist wat er speelde. Maar wilde het niet uitspreken. Om de vrede te bewaren. Even geen zin in gedoe. Maar je begrijpt… niks vrede. Ik was stikchagrijnig. En dat duurde ruim twee dagen voordat het er uit kwam. En ik bespreekbaar maakte wat me dwars zat. En dat luchtte me daar een partij op!

En vlak daarna dacht ik… zucht.. dat had eerder gemogen! Dat had mij een hoop energie gescheeld. En dan had het een stuk gezelliger geweest bij ons thuis die twee dagen… En zo blijven we leren.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat ook jouw boosheid er mag zijn. En dat emoties gevoeld willen worden. En om ze te voelen en de ruimte te geven, mogen we daar tijd voor maken. Even een moment alleen zijn. Een wandeling maken, in bad gaan, een douche nemen zonder dat je gezin in en uit de badkamer loopt, mediteren… wat ook maar werkt voor jou om tot rust te komen en te voelen wat er op dat moment speelt.

Wil je stappen zetten in jezelf de ruimte geven? Als moeder en zeeeeker als vrouw? Als jouzelf? Vraag dan mijn e-book aan. Hierin staan kleine opdrachten waarmee je daar stap voor stap aan de slag gaat. Je vindt het e-book via onderstaande button.

System overload!!!

Het is 5 december. Ik zit achter mijn laptop te werken. Na een paar weken van flinke drukte, behoefte aan rust. Aan ontspanning. Aan ruimte. Ik maak al lange tijd gebruik van een ‘alginmentlist’ en heb dat de laatste paar weken laten versloffen. Op die lijst (klinkt heel groot, maar het is maar een klein lijstje 😉 ) staan activiteiten die mij helpen goed in mijn vel te zitten. Vaak is het dan ook 1+1 = 2 als ik voel dat ik minder energie heb. Zo ook deze week.. ik merk dat ik me moe voel, geen zin had om dingen te ondernemen (de bank zat veel te lekker… Netflix was veel te leuk) en ik snauwde tegen man en kinderen. Werd knorrig als ik iets liet vallen (wat ook 100 keer vaker gebeurde..), had hoofdpijn en stijve schouders. Niet hoe ik het wil. Met een blik op mij alignmentlist dacht ik… ‘tsja het is tijd om de boel weer een beetje aan te scherpen! Veel lege vakjes op plekken waar ik eigenlijk graag kruisjes wil zien..’ Ik trek mijn hardloopschoenen aan en ga naar buiten. De kou in. Het is namelijk rond het vriespunt. Echt koud!

Wat staat er op jouw lijst?

Voor iedereen is zijn ‘lijst’ anders. Voor ieder individu werkt iets anders goed om op te laden. Voor de één is dat met vrienden afspreken, voor de ander juist tijd alleen. Creatief aan de slag, een boek lezen, muziek maken, wandelen, hardlopen, rondje fietsen, opruimen. Het kan van alles zijn. Wat op mijn lijst bijvoorbeeld staat zijn hardlopen, mediteren, meer dan 7 uur slapen, voldoende groenten en fruit eten, mijn intentie voor de dag zetten en affirmaties. Ik merk inmiddels dat wanneer ik dit lijstje netjes afwerk, het beter gaat met mij en dat ik super lekker in mijn vel zit. Waardoor ik dus niet ga snauwen tegen man en kinderen. En vooral wél kan genieten van samen een spelletje doen of een potje voetballen! En daar ook energie voor heb!

Tijd alleen… En daarmee bedoel ik niet in een oncomfortabele lotus houding maar gewoon hoe het fijn voelt!

Voor mij is tijd in mijn eentje ook erg belangrijk, net als voor veel hoogsensitieve mensen. En met alleen bedoel ik ook echt alleen. In mijn eentje thuis. Stilte, rust, ruimte.. Kan ook in een bos zijn. Maar even alleen met mijn gedachten. Ook mediteren helpt me hierbij. Na een minuut of 10 komt er een soort rust in mijn hoofd. Een aantal jaar geleden volgde ik een mindfulness cursus, op zoek naar rust. Op zoek naar ontspanning. Maar ja.. zoeken zoeken.. Zo werkt het natuurlijk niet. Die ontspanning en rust mocht ik toch echt in mezelf vinden. En dus gaan zitten. En zijn. Ik dacht altijd, dan moet je dus minimaal een half uur mediteren. Man man man dat vind ik echt veel te lang.

Onlangs las ik één van de boeken van Jelle Hermus. Hij schrijft, beter iedere dag vijf minuten dan niet. Oké daar kan ik wel wat mee. Dus nu probeer ik iedere dag een kwartier te gaan zitten, gewoon lekker warm in mijn bed. Niet in één of andere super onfortabele lotushouding. Maar met een heerlijk warme deken over mijn benen heen. Of op de bank, als dat zo uitkomt. In het zonnetje. Ik zet de timer op een kwartier. Het werkt. Na het kwartier voel ik me alsof ik een middagdutje heb gedaan en ziet de wereld er toch wel een beetje anders uit. Alsof ik ergens een stekker in een stopcontact heb gedaan en mijn batterijtje weer een beetje opgeladen is. Dat heb ik overigens ook in het bos. En op het strand. Als ik een blikje energie naar binnen werk. Heerlijk!

Het cliché is echt waar… zet eerst je eigen zuurstofmasker op!

Maar goed… conclusie van mijn blog is natuurlijk dat goed voor jezelf zorgen super belangrijk is. En je zult het vast al heel vaak gehoord en gelezen hebben. Maar het is echt zo.. en het leven komt met pieken en dalen. Dat zal zo blijven. En in de ene periode zal je beter voor jezelf zorgen dan de andere periode.. maar het gaat erom dat je ZELF weet wat JOU helpt om de draad weer op te pakken, weer beter voor jezelf te zorgen, meer tijd voor jezelf te nemen… en hoe meer jij dit voor jezelf gaat doen, hoe meer je kinderen dit zullen herkennen. En overnemen. Kinderen luisteren niet naar wat wij doen, ze doen wat wij doen.  

Wil je ook aan de slag met jouw ‘lijst’? Stappen zetten naar meer rust binnen jouw gezin? Dan helpt mijn gratis e-book jou verder! Je kunt m downloaden door onderstaand formulier in te vullen !